• ആമുഖം

    ബ്ലോഗ്ഗെര്മാര്‍ക്ക് എല്ലാ വിധ വേര്‍തിരിവുകള്‍ക്കും അപ്പുറം മലയാളത്തില്‍ ബ്ലോഗ്‌ എഴുതുന്നു എന്ന ഒരു പൊതു കാര്യം മുന്‍ നിര്‍ത്തി അല്‍പ സമയം സൗഹൃദം പങ്കിടുവാനും ,പരിചയപ്പ്പെടുവാനും , ബ്ലോഗുകള്‍ പരിചയപ്പെടുതുവാനും, ബ്ലോഗുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ചര്‍ച്ചകള്‍ക്കും വേണ്ടി രൂപീകരിക്കപ്പെട്ട ഒരു ഫേസ്ബുക്ക് ഗ്രൂപ്പാണ് മലയാളം ബ്ലോഗേര്‍സ് എന്ന ഗ്രൂപ്‌ ..

  • മലയാളം ബ്ലോഗേര്‍സ് -നിയമാവലി

    2) എല്ലാ വ്യത്യാസങ്ങള്‍ക്കും അപ്പുറം സാധ്യമാകുന്ന മേഖലകളിലെല്ലാം മലയാളി ബ്ലോഗര്‍മാര്‍ക്ക് ഒരുമിച്ചു സൗഹൃദം പങ്കിടാന്‍ വേദിയൊരുക്കുക ,പുതിയ ബ്ലോഗര്‍മാരെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുക, എന്നിവയൊക്കെയാണ് ഈ ഗ്രൂപ്പിന്‍റെ ലക്ഷ്യം.

  • മലയാളം ബ്ലോഗേഴ്സ് ഫേസ്ബുക്ക് ഗ്രൂപ്‌ ലോഗോ

    മലയാളം ബ്ലോഗേഴ്സ് ഫേസ്ബുക്ക് ഗ്രൂപ്‌ ലോഗോ അംഗങ്ങളുടെ ബ്ലോഗില്‍ നല്‍കുവാന്‍ ഇവിടെ നല്‍കിയിട്ടുള്ള കോഡ് തങ്ങളുടെ ബ്ലോഗിന്റെ സൈഡില്‍ ഒരു HTML/javascript Gadget ഉപയോഗിച്ച് നല്‍കാം

  • ബ്ലോഗേഴ്സ് ചാറ്റ്

    ' മലയാളം ബ്ലോഗേഴ്സ് ഗ്രൂപ്പ് '- ഇലെ ' ബ്ലോഗേഴ്സ് ചാറ്റ് ' എന്ന പ്രോഗ്രാമ്മില്‍ ഇത് വരെ നടന്ന ചാറ്റുകള്‍ ഒരുമിച്ചു ഇവിടെ വായിക്കാം ..

  • അംഗങ്ങളുടെ ബ്ലോഗുകള്‍

    മലയാളം ബ്ലോഗേഴ്സ് ഫേസ്ബുക്ക് ഗ്രൂപ്പിലെ അംഗങ്ങളുടെ ബ്ലോഗുകളാണ് ഇവിടെ നല്‍കിയിട്ടുള്ളത് ... വിവിധ ഇനങ്ങളിലായി നല്‍കിയിട്ടുള്ള ഈ ബ്ലോഗുകള്‍

അനുഭവം എന്ന ലേബല്‍ ഉള്ള പോസ്റ്റുകള്‍ കാണിക്കുന്നു. എല്ലാ പോസ്റ്റുകളും കാണിക്കൂ
അനുഭവം എന്ന ലേബല്‍ ഉള്ള പോസ്റ്റുകള്‍ കാണിക്കുന്നു. എല്ലാ പോസ്റ്റുകളും കാണിക്കൂ

ജൂനിയര്‍‎ സ്റ്റാര്‍ സിംഗറും ഞാനും ..


"എന്‍റെ പടച്ചോനെ ..എന്‍റെ ഈ  ഒരു  ആഗ്രഹം നീ  നിറവേറ്റിതരണേ.."
മനസ്സ് നിറഞ്ഞ  പ്രാര്‍ത്ഥനയോടെ സ്റ്റാര്‍ സിംഗര്‍ ജൂനിയര്‍‎ പ്രോഗ്രാമിന്‍റെ  ഓഡിഷന്‍ ടെസ്റ്റ്‌ റൌണ്ട് നടക്കുന്ന ഓഡിറ്റോറിയത്തിലേക്ക് വലതു കാല്‍ വെച്ച്   കയറുമ്പോള്‍   കാലുകള്‍ക്ക് നേരിയ വിറയല്‍ അനുഭവപ്പെടുന്നുണ്ടെന്നു എനിക്ക് തോന്നി , വേദിയില്‍ ഇരിക്കുന്ന സുപ്രസിദ്ധ ഗായകര്‍ വേണു ഗോപാലേട്ടന്‍ , സുജാത ചേച്ചി , മാന്ത്രിക ലോകത്തെ വിസ്മയം മുതുകാട് അങ്കിള്‍ തുടങ്ങിയ പ്രമുകരുടെ നീണ്ട നിരകൂടി കണ്ടപ്പോള്‍ ചങ്കിടിപ്പിന്‍റെ സ്പീഡും മെച്ചപ്പെട്ടു ,
മത്സരത്തില്‍ പങ്കെടുക്കാനെത്തിയ എന്‍റെ സമപ്രായക്കാരായ ആണ്‍കുട്ടികളും പെണ്‍കുട്ടികളും വ്യത്യസ്ഥ വേഷ ബൂഷാധികളോടെ  അവിടെ പലയിടങ്ങളിലായി സ്ഥലം പിടിച്ചിരുന്നു . ആകെ മൊത്തത്തില്‍ ഒരു അത്ഭുത ലോകം തന്നെയായായിരുന്നു.
രജിസ്ട്രേഷന്‍ കൌണ്ടറിലേക്ക് അനിമാമിയുടെ കൂടെ നടക്കുമ്പോള്‍ അവിടെ പാടാനുള്ള  എന്‍റെ ഇഷ്ട ഗാനത്തിന്‍റെ ഈണം മനസ്സില്‍ ഒരിക്കല്‍ കൂടി മൂളാന്‍ ഞാന്‍ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും  ഉള്ളിലെ ടെന്‍ഷന്‍ കാരണമാണെന്ന് തോന്നുന്നു  എവിടെയൊക്കെയോ ഒരു കൊളുത്തിപ്പിടുത്തവും ഉടക്കും അനുഭവപ്പെട്ടു  , എങ്കിലും ധൈര്യം വിടാതെ ഞാന്‍ കടിച്ചു പിടിച്ചു തന്നെ നിന്നു , പേരും അഡ്രസ്സും മറ്റു വിവരങ്ങളും അവിടെ കൊടുത്തപ്പോള്‍  അവര്‍ തന്ന അറുപത്തി ഒമ്പത് എന്ന നമ്പര്‍ എഴുതിയ ബാഡ്‌ജൂമായി ഞങ്ങള്‍ക്കുള്ള സീറ്റുകളില്‍ ഞാനും മാമിയും  സ്ഥാനം പിടിച്ചു , അനിമാമിക്ക് ഈ വക കാര്യങ്ങളിലൊക്കെ ഭയങ്കര എക്സ്പീരിയന്‍സ്‌ ഉള്ളപോലെയാണ് അവിടുത്തെ ഇടപെടലുകള്‍ കണ്ടപ്പോള്‍ എനിക്ക് തോന്നിയത് , അഞ്ചെട്ടു കൊല്ലം മാറി മാറി മൂന്നുനാല് മിക്സഡ്‌ കോളേജുകളില്‍ വെട്ടി വിലസി നടന്ന പാര്‍ട്ടിയല്ലേ കുറച്ചു തൊലിക്കട്ടിയൊക്കെ കണ്ടില്ലെങ്കിലല്ലേ അത്ഭുതത്തിനു വകുപ്പുള്ളൂ , വെറുതെയല്ല എന്‍റെ തായ്‌ കുലങ്ങള്‍ സോപ്പടിച്ചു അനിമാമിയെതന്നെ ഈ ദൌത്യം ഏല്‍പ്പിച്ചതെന്നു എനിക്കപ്പോള്‍  മനസ്സിലായി .

ഓഡിഷന്‍ ആരംഭിക്കുകയും , ഓരോരുത്തരായി ജഡ്ജസിന് മുന്നില്‍  തങ്ങളുടെ പരമാവധി കഴിവ് തെളിയിക്കുകയും ചെയ്തു കൊണ്ടിരുന്നു , എന്നെക്കാള്‍ നന്നായി പാടിയെന്ന് എനിക്ക് തോന്നിയ കുട്ടികള്‍ പോലും സെലക്ഷനാവാതെ പുറത്താവുന്നത് കണ്ടപ്പോള്‍  വിറതുടങ്ങിയ  എന്‍റെ കൈ തപ്പി തടഞ്ഞ് അറിയാതെ എത്തിപ്പെട്ടത് മാമീടെ മടിയില്‍ ഇരുന്ന  വെള്ളത്തിന്‍റെ ബോട്ടിലില്‍, അതെടുത്ത്  മൂന്ന് നാല് കവിള്‍ മട മടാന്നങ്ങു കുടിച്ചിട്ടും   ഉള്ളിലെ തായമ്പക മേളം  ഉച്ചസ്ഥായിലാവുന്നത് എനിക്ക് അറിയാന്‍ കഴിഞ്ഞു, അറുപതു പേരുടെ ടെസ്റ്റ്‌ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ പ്രോഗ്രാമിലേക്ക് ഇന്‍ ആയത് വെറും പതിനാലെണ്ണം മാത്രം , അങ്ങിനെ തൊട്ടു മുന്നിലെ അറുപത്തിഎട്ടാം നമ്പറുകാരനും കൂടി  ഔട്ട്ആയപ്പോള്‍ എന്‍റെ സകല കണ്ട്രോളും  ഒരുപ്പോക്ക്പോയി ,  സംഭരിച്ചു വെച്ചിരുന്ന ധൈര്യത്തിനു മുല്ലപ്പെരിയാര്‍ അണകെട്ടിനേക്കാള്‍ ചോര്‍ച്ച കൂടിയ പോലെയായി, മാമി എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞു ആശ്വസിപ്പിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും ഞാന്‍ അതൊന്നും കേട്ടില്ല , ചെവികളില്‍ ഈയ്യം ഉരുക്കി ഒഴിച്ച പോലെയായിരുന്നു  അവസ്ഥ.
പിന്നെ, യാന്ത്രികമായെന്നോണമാണ് ഞാന്‍ എന്‍റെ  ഊഴത്തിനൊത്ത്  ജഡ്ജസിനു മുന്നിലെത്തിയതും ചോര്‍ന്നു പോകാതെ എവിടെയോ  ബാക്കിനിന്ന ധൈര്യം മനസ്സിലേക്കാവാഹിച്ചെടുത്തു  എന്‍റെ പ്രിയ ഗാനത്തിന്‍റെ വരികള്‍ പാടിതീര്‍ത്തതും , 'നേന സിദ്ധീക്ക് സെലെക്റ്റ്ട്'  സുജാത ചേച്ചിയുടെ ആ വാക്കുകള്‍ തേന്‍ കണങ്ങള്‍ പോലെ എന്‍റെ കാതിലേക്ക് ഇറ്റിവീണപ്പോള്‍ അതുവരെ അവിടെ കിടന്ന ഈയ്യം മഞ്ഞുതുള്ളി പോലെ അലിഞ്ഞു പോയി,  ലോകം കീഴടക്കിയ സന്തോഷത്തിലായിരുന്നു ഞാന്‍ , നേരത്തെ സെലെക്ഷന്‍ കിട്ടിയിരുന്ന കീര്‍ത്തനയും യദുവും മനുവും പിന്നെ പേരറിയാത്ത കുറെ കുട്ടികളും  എനിക്ക് അഭിനന്ദനങ്ങളുമായി എത്തി, ഞാന്‍ ആഹ്ലാദത്തിന്‍റെ എവറസ്റ്റില്‍ ആയിരുന്നു അപ്പോള്‍ .
അങ്ങിനെ, നസ്രിയ താത്തയുടെ ആകര്‍ഷണീയമായ അനൌണ്‍സ്മെന്റ്കളും കൊച്ചു മിടുക്കികളുടെയും മിടുക്കന്മാരുടെയും കിടിലന്‍ ഗാനോത്സവങ്ങളും ജഡ്ജസിന്‍റെ കറകളഞ്ഞ നിര്‍ദേശങ്ങളും അഭിപ്രായങ്ങളും പ്രേക്ഷക ലക്ഷങ്ങളുടെ പ്രോത്സാഹനങ്ങളുമായി വിജയകരമായ  ഒന്നും രണ്ടും റൗണ്ടുകള്‍ പിന്നിട്ടു മൂന്നാം റൗണ്ടില്‍  ഞങ്ങള്‍ എത്തിപ്പെട്ടപ്പോള്‍ ...
എന്‍റെ  ഓള്‍ഡ്‌  ഇഷ്ടഗാന റൗണ്ടില്‍ , നസ്രിയ താത്ത തന്‍റെ സ്വത സിദ്ധമായ  ശൈലിയില്‍ എന്നെ വേദിയിലേക്ക് ഹാര്‍ദ്ദയി സ്വാഗതം ചെയ്തു , നിയോണ്‍ ലൈറ്റുകളാല്‍ അലംകൃതമായ  സ്റ്റേജിലേക്ക് കാണികളുടെ കൈതാളത്തിന്‍റെ അകമ്പടിയോടെ മന്ദം മന്ദം കടന്നുചെല്ലുമ്പോള്‍ എന്‍റെ ബന്ധുക്കളും കൂട്ടുകാരും മ്യൂസിക്‌ ടീച്ചറും മറ്റും ചിരിയോടെ ഓഡിയന്‍സിന്നിടയില്‍ ഇരിക്കുന്നത് ഞാന്‍ ഒളികണ്ണാല്‍ കണ്ടു ..കൂട്ടത്തില്‍ ഒരു മാലാഖയെ പോലെ അണിഞ്ഞൊരുങ്ങിയ  ചുന്നക്കുട്ടിയുടെ ആഹ്ലാദം നിറഞ്ഞ ഭാവം എന്‍റെ കണ്‍ കുളിര്‍പ്പിച്ചു.
"താമര കുമ്പിളല്ലോ മമഹൃദയം ..
അതില്‍ താതാനീ സംഗീത മധു പകരൂ..
എങ്ങിനെ എടുക്കും ഞാന്‍,
എങ്ങിനെ ഒഴുക്കും ഞാന്‍,
എങ്ങിനെ നിന്നാജ്ഞ നിറവേറ്റും ...
ദേവാ ....ദേവാ ..ദേവാ ...

പല്ലവിയും അനുപല്ലവിയും  പാടി നിറുത്തിയ  ഞാന്‍  മ്യൂസിക്‌ വായിക്കുന്ന ചേട്ടന്മാരെയും എന്നെ നോക്കി പരസ്പരം എന്തോ കമ്മന്റ് പറയുന്ന ജഡ്ജസിനെയും പിന്നെ കാണികളെയും ഒന്നോടിച്ചു നോക്കി , അപ്പോഴാണ് ഓഡിയന്‍സിന്‍റെ മുന്‍ നിരയില്‍ ഇരുന്ന ചുന്നക്കുട്ടി  ആംഗ്യ ഭാഷയില്‍ എന്തോ എന്നോട് പറയാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നത് ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചത് , അപ്പോഴേക്കും മ്യുസിക്കിന്‍റെ ഭാഗം കഴിഞ്ഞു ചരണം പാടിതുടങ്ങാന്‍ സമയം ആയിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു അത് കൊണ്ട് ചുന്നകുട്ടിയില്‍ നിന്നും ഞാന്‍ നോട്ടം പിന്‍വലിച്ചു , അതീവ  ശ്രദ്ധയോടെ കയ്യിലിരുന്ന  മൈക്ക്‌ ഉയര്‍ത്താന്‍ നോക്കുമ്പോള്‍ എവിടെയോ ഉടക്കിയപോലെ, എങ്കിലും അല്‍പ്പം ബലം കൊടുത്തു ഞാന്‍ മൈക്ക് മുഖത്തേക്ക് ഉയര്‍ത്തി പാട്ടിന്‍റെ വരികള്‍ പാടാനായി ശ്രമിച്ചു ..പക്ഷെ , എന്താണ് കാരണമെന്നറിയില്ല ശബ്ദം തൊണ്ടയില്‍ എവിടെയോ തടഞ്ഞത്പോലെ ഒരു തോന്നല്‍ ...എങ്ങിനെ നോക്കിയിട്ടും എനിക്ക് ശബ്ധിക്കാനാവുന്നില്ല ...കീ ..കീ ..എന്നൊരു നേരിയ ശബ്ദം മാത്രമേ പുറത്തേക്ക് വരുന്നുള്ളൂ ...തൊണ്ടയില്‍ തടസ്സം കൂടി വന്നപ്പോള്‍ ഞാന്‍ കഴുത്തില്‍ തടവിനോക്കി , എന്തോ ഒന്ന് കയ്യില്‍ തടഞ്ഞു , ഞാന്‍ അതെടുത്ത് മാറ്റാന്‍ ശ്രമിച്ചു , പക്ഷെ അതിന്‍റെ മുറുക്കം കൂടി വരികയായിരുന്നു ..
" നീ എന്‍റെ മുടിക്കെട്ടില്‍ പിടിച്ചു വലിക്കും അല്ലെടീ കോന താത്ത...!"
ചുന്നക്കുട്ടിയുടെ ദേഷ്യത്തിലുള്ള ശബ്ദവും കൂടി കേട്ടപ്പോഴാണ് ഞാന്‍ ഉറക്കത്തില്‍ നിന്നും ഞെട്ടി ഉണര്‍ന്നു ചാടി എണീറ്റത്, നോക്കുമ്പോള്‍ കണ്ണും മുഖവുമൊക്കെ ചുവപ്പിച്ചു എന്‍റെ തൊണ്ടക്ക് കുത്തിപ്പിടിച്ചു ഭദ്രകാളിയായി നില്‍ക്കുകയാണ് അവള്‍.
ഹോ! ..അത് വരെ കണ്ടതെല്ലാം വെറുമൊരു സ്വപ്നമായിരുന്നല്ലോ  എന്നോര്‍ത്തപ്പോള്‍ എനിക്ക് എന്തെന്നില്ലാത്ത കുണ്ഠിതം തോന്നി .ഒപ്പം വല്ലാത്ത നിരാശാബോധവും..
ഞാന്‍ മൈക്ക്‌ ആണെന്ന് കരുതി പിടുത്തമിട്ടത് അടുത്ത് കിടന്നുറങ്ങിയിരുന്ന ചുന്നക്കുട്ടിയുടെ മേലേക്ക് ഉയര്‍ത്തി കെട്ടിവെച്ച   മുടിക്കെട്ടിലായിരുന്നെന്നും , അതില്‍ പിടുത്തമിട്ടപ്പോള്‍ മുതല്‍ അവള്‍ എന്നെ വിളിച്ചുണര്‍ത്താന്‍ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നെന്നും  സ്റ്റാര്‍ സിംഗര്‍ പട്ടം നേടാനുള്ള ബദ്ധപ്പാടിന്നിടയില്‍ ഞാന്‍ അതൊന്നും അറിയാതിരുന്നതിനാലാണ് അവള്‍ തൊണ്ടക്ക് പിടുത്തമിട്ടതെന്നും മനസ്സിലായപ്പോള്‍ ചെറുതായൊന്നു ചമ്മിയോ എന്നൊരു തോന്നല്‍..
സ്വപ്നം കാണുന്നതും , അതില്‍ സന്തോഷിക്കുന്നതും നിരാശപ്പെടുന്നതും എല്ലാം സ്വാഭാവികം മാത്രം.. പക്ഷെ , പിറ്റേന്ന് ഇക്കാര്യം എന്‍റെ ഉപ്പാട് പറഞ്ഞപ്പോള്‍ കിട്ടിയ മറുപടിയാണ് എന്നെ ഏറെ നിരാശയില്‍  ആഴ്ത്തിയത് ..മൂപ്പര്‍ കുമ്പ കുലുക്കി ചിരിച്ചു കൊണ്ട്  പറയുകയാണ്‌ " ആഹ .ആഹഹ..എത്ര സുന്ദരമായ നടക്കാത്ത സ്വപ്നം" എന്ന് , അത് കേട്ട് കുലുങ്ങി ചിരിക്കാന്‍ ഉമ്മയും കൂടി, അത് കണ്ടപ്പോള്‍ ഞാന്‍ വാശിയോടെ തന്നെ അതിന്നു മറുപടി കൊടുത്തു  " നിങ്ങള് നോക്കിക്കോ അതൊക്കെ നടക്കും..എനിക്കുറപ്പാ" അതിനും ഉടനെ ഉപ്പാടെ മറുപടി കിട്ടി "ആയിക്കോട്ടെ മോളൂ..നടക്കുന്നതൊക്കെ കൊള്ളാം പക്ഷെ , ആ പുതിയ ചെരുപ്പ് ഇട്ടോണ്ട് വേണ്ട  , അത് കോസ്റ്റിലിയാണ്, അത് തേഞ്ഞുപോയാല്‍ ശെരിയാവില്ല, അതിനായി ഉപ്പ സാധാ രണ്ടു ജോഡി ചെരുപ്പ് വാങ്ങിത്തരാം ട്ടോ ..."എന്ന്
അതൂടെ കേട്ടപ്പോള്‍ എനിക്ക് മതിയായി, ഇവരെന്‍റെ കലാവാസനയെ പരിപോഷിപ്പിക്കുന്നതിനുള്ള വെള്ളവും വെളിച്ചവും നല്‍കുന്നത് പോയിട്ട് ഒരു നല്ല വാക്കുപോലും പറയാന്‍ തയ്യാറാവാത്തിടത്തോളം ഈ കലാവൃക്ഷം വളര്‍ത്താന്‍  ഒരു വഴിയും കാണുന്നില്ല ,  ഇനി ഇവിടെ നിന്നാല്‍ ശെരിയാവില്ലെന്നു എനിക്ക് തോന്നി
"ഇങ്ങിനെയുണ്ടോ ഒരു തള്ളയും തന്തയും ! " തിരിഞ്ഞു നടക്കുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ പിറു പിറുത്തത് അവര്‍ കേട്ടോ എന്തോ! കേള്‍കാതിരിക്കുന്നതാണ് എന്ത് കൊണ്ടും നല്ലതെന്നു ഒന്നാലോചിച്ചപ്പോള്‍ എനിക്ക് തോന്നി, കാരണം   ഉള്ള കഞ്ഞിയില്‍ പാറ്റവീഴരുതല്ലോ!
Author

നേന സിദ്ധീക്ക്

Image and video hosting by TinyPic
Spread the Loveഞാന്‍ നേനാ സിദ്ധീക്ക്,എന്നെ അറിയുന്നവരും പ്രിയപ്പെട്ടവരും നേന എന്ന് വിളിക്കും ഐ. സി. എ ഇംഗ്ലീഷ് മീഡിയം സ്കൂളില്‍ ആറാം തരത്തില്‍ പഠിക്കുന്നു വയസ്സ് പതിമൂന്നു കഴിഞ്ഞു , ഉപ്പ സിദ്ധീക്ക് തൊഴിയൂര്‍ ,ഉമ്മ ശൈലാ സിദ്ധീക്ക്. Black_Twitter_Bird

Follow Me on facebook!

ഒരു കത്ത്

അങ്ങകലങ്ങളില്‍ പോലും ഇന്ന് നീ ഇല്ല എന്നെനിക്കറിയാം. ഈ കത്തിനു പ്രാപിക്കാന്‍ കഴിയാത്തത്ര ദൂരത്തില്‍ നീ മാഞ്ഞു പോയി എന്നും എനിക്കറിയാം. എത്ര കണ്ടു അകലെ ആയാലും ഈ കടലാസ് കഷ്ണം വെറും മാധ്യമം മാത്രമാണ്, എന്‍റെ ഓര്‍മകള്‍ക്കും അതില്‍ നുരയുന്ന നൊമ്പരങ്ങള്‍ക്കും വാക്കുകളായി പരിണമിക്കുവാന്‍. എന്‍റെ ഓര്‍മകളില്‍ നീ ഉള്ളിടത്തോളം കാലം ഈ കത്തിലെ ഓരോ വാചകങ്ങളും നിനക്ക് വായിക്കാന്‍ പറ്റും എന്ന ഉറച്ച വിശ്വാസത്തില്‍ ഞാന്‍ എഴുതുന്നു.

സായാഹ്നങ്ങളുടെ ഇഷ്ടക്കാരന്‍ ആയിരുന്നു ഞാന്‍, ക്ലാസ്സ്‌ റൂമിന്‍റെ മടുപ്പില്‍ നിന്നും ഒരു കപ്പ് ചായയും കൊണ്ട് അലസമായ ചിന്തയും ഹെഡ്സെറ്റില്‍ മെലഡിയുമായി സായാഹ്നങ്ങള്‍ എന്നെ കടന്നു പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നു. രണ്ടു പരീക്ഷകള്‍ക്കിടയില്‍ ഉള്ള ഒരു പഠന ദിനം ആയിരുന്നിട്ടും അലസത തന്നെ ആയിരുന്നു ആ സായാഹ്നത്തിലും കൂട്ട്. അങ്ങനെ ആയിരുന്നില്ലേ നമ്മള്‍ എല്ലാവരും?, രാത്രികള്‍ ആയിരുന്നു പഠനത്തിന്‍റെ വേലിയേറ്റ സമയം. പരീക്ഷക്ക് ഏതാനും മണിക്കൂറുകള്‍ മാത്രം ബാക്കി നില്‍ക്കെയുള്ള രാത്രികള്‍. അതിന്നും മാറിട്ടില്ലെഡാ.
മൊബൈല്‍ ഇല്ലായിരുന്നു അന്നെന്റെ കൈയില്‍. ഇന്നത്തെ പോലെ മൊബൈലില്‍ കുഞ്ഞു സന്ദേശത്തിന് കാതോര്‍ത്തിരിക്കാറും ഇല്ല. എങ്കിലും ഹെഡ്സെറ്റില്‍ കേള്‍ക്കുന്ന പാട്ടുകള്‍ക്ക് മാധുര്യം കൂടുതല്‍ ആയിരുന്നു.
സന്ധ്യ ആയി, പുറത്തു ആരോ ഫോണില്‍ സംസാരിക്കുന്നുണ്ട്. A.R Rahmanന്‍റെ ഏതോ ഒരു പാട്ടിന്റെ ആസ്വാദന തലങ്ങള്‍ അന്വേഷിച്ചു നടന്നു കൊണ്ടിരുന്ന ഞാന്‍ ഗ്രില്ലിട്ട ജനലക്കരികില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ ഫോണില്‍ ചെവി വച്ച് സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന രാജീവിന്‍റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. ഹെഡ്സെറ്റുകള്‍ ചെവിയില്‍ നിന്നും ഊരാന്‍ എന്താണ് എന്നെ പ്രേരിപ്പിച്ചത് എന്ന് എനിക്കറിയില്ല.
ഒരു വാക്ക് മാത്രമേ ഞാന്‍ പിന്നെ കേട്ടുള്ളൂ

" പോയി"

കോളേജ് ബസ്സിന്‍റെ പിന്‍ ഭാഗത്തുള്ള ഏതോ ഒരു സീറ്റില്‍ ഞാന് പുറത്തേക്കു നോക്കിയിരുന്നു. ആര്‍ക്കും ഒനും പറയാന്‍ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല, കരയാനും .
ഹോസ്ടലിന്‍റെ മുന്നില്‍ ഞങ്ങളിറങ്ങി, ആര്‍ക്കൊക്കെ എന്തൊക്കെ നഷ്ടപ്പെട്ടു എന്ന കണക്ക് ആരും എടുത്തില്ല. പിന്നീടും പലതു നഷ്ട്ടപെടാന്‍ ഉള്ളത് കൊണ്ടായിരിക്കും.
പരീക്ഷകള്‍ അതിന്റെ മുറക്കും ജീവിതം അതിന്റെ വഴിക്കും നടന്നു. ആര്‍ക്കു വേണ്ടിയാണു അത് കാത്തു നില്‍ക്കേണ്ടത്?,
കാലിക്കറ്റ്‌ യുണിവേഴ്സിറ്റി നമ്മളെ വീണ്ടും വീണ്ടും പരീക്ഷിച്ചു. അനിവാര്യമായ പരീക്ഷണം. അങ്ങനെ കഴിഞ്ഞ നാലു കൊല്ലം തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോള്‍ ആ പരീക്ഷണങ്ങള്‍ക്കെല്ലാം മുകളില്‍ നീ അന്ന് C Programming പരീക്ഷ എഴുതിയതിനു ശേഷം എന്നോട് പറഞ്ഞ വാക്കുകള്‍ ആണെനിക്ക് ഓര്മ വരുന്നത്
"എടാ ഇത് ഞാന്‍ പാസ്‌ ആവും"

നീ പാസ്‌ ആയിരുന്നു, 60 മാര്‍ക്കിന് മുകളില്‍ നേടിക്കൊണ്ട്. പക്ഷെ അത് കാണാന്‍ നീ ഉണ്ടായില്ല.
"ആരും ഉണ്ടായില്ലേ?" എന്ന് നീ ചോദിച്ചാല്‍ ഞാന്‍ കുഴഞ്ഞു പോവുകയേ ഉള്ളു.

നിന്റെ റോള്നമ്പര്‍ ഏതാണ്ട് അവസാനം ആയിരുന്നില്ലേ?, അതിനു മുകളില്‍ പല റോള് നമ്പറുകള്‍ വന്നു, പല നിറങ്ങളില്‍ ഞങ്ങള്‍ കോളേജിലും വന്നു. എന്നും ഒരു നിറം ആയിരുന്നില്ല കാമ്പസ്സിന്, ആശാവഹവും തീരെ ആശ അറ്റ്തുമായ സംഭവങ്ങള്‍ നടന്നു. ഇന്നും മാറാതെ നില്‍ക്കുന്നത് ആല്‍ മരം ആണെന്ന് പറയാം.

ഇന്ന് എങ്ങനെ ആണെന്ന് ചോദിച്ചാല്‍ എനിക്കറിയില്ല, ഞങ്ങള്‍ക്ക് അറിയില്ല. ഞങ്ങള്‍ പിരിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ജോലിയുടെ, ഉപരപഠനത്തിന്‍റെ, കുടുംബത്തിന്‍റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക്. ആധുനികതയുടെ ചില ആവിര്‍ഭാവങ്ങള്‍ നമ്മളെ ചെറുതായെങ്കിലും ഇന്നും കൂട്ടി ഇണക്കുന്നുണ്ട് എന്നത് നിനക്ക് സന്തോഷം തരും എന്നെനിക്കറിയാം.

ഇന്ന് എല്ലാര്ക്കും നിന്നെ ഓര്‍മ്മയുണ്ടോ എന്ന ചോദ്യത്തിന് ""മറന്നിട്ടില്ല"" എന്ന ഉത്തരം നല്‍കണേ എനിക്ക് കഴിയു. നമ്മുടെ നാലു(മൂന്ന്) കൊല്ലങ്ങള്‍ സന്തോഷം നിറഞ്ഞതായിരുന്നു എന്ന് മാത്രം പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ഞാന്‍ നിര്‍ത്തുന്നു.

ഈ കത്ത് എനിക്ക് എങ്ങോട്ടും പോസ്റ്റ്‌ ചെയ്യാന്‍ കഴിയില്ല. ഇതിനെ ഞാന്‍ കത്തിക്കും എന്തെന്നാല്‍ ഐവര്‍മഠത്തിന്‍റെ ഏതോ ഒരു കോണില്‍ പണ്ട് പൊന്തിയ പുകപടലത്തെ തേടി ഈ കടലാസിന്റെ പുകയും വരുമെന്ന ഉറപ്പു എനിക്കുണ്ട്

Author

sreejith

അത് അത്രക്കൊന്നും പറയാനില്ല ഒരു ബി.ടെക് കാരന്‍, സിവില്‍ എഞ്ചിനീയറിംഗ് ആണ് പഠിച്ചത് അഹങ്കാരം ഒന്നുമില്ല, അഹങ്കരിക്കാനുള്ള കോപ്പുമില്ല , എങ്ങിനിയര്‍മാരെ മുട്ടിയിട്ടു നടക്കാന്‍ പറ്റാത്ത അവസ്ഥയല്ലേ അതോണ്ട് ഒരു എം. ടെക് എടുക്കണം എന്ന് കരുതിയിരിക്യാ Spread the Love Black_Twitter_Bird

Follow Me on facebook!

കിന്നാരത്തുമ്പികള്‍ (സെക്കന്റ്ഷോ ചരിതം-3)

(എന്റെ ബ്ലോഗില്‍ കുറെ കാലമായി കിടക്കുന്നതും ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ പേര്‍ കയറിയ പോസ്റ്റുകളില്‍ ഒന്നും എന്നാല്‍ ഒരു കമന്റു പോലും വരാത്തതും - എല്ലാരും ഡീസന്റാ - ആയ ഒരു കലാലയസ്മരണ...)

ഏറെ കാലത്തിനുശേഷം ആദ്യമായാണ്‌ നമ്മുടെ കേന്ദ്ര കഥാപാത്രങ്ങളെ ഇത്രയുംസന്തോഷത്തോടെ ഞങ്ങളെല്ലാം കാണുന്നത്. സില്ക്ക് ‌ആത്മഹത്യ ചെയ്ത ശേഷം മുഴുനീള നീലപ്പടങ്ങളൊന്നും മലയാളത്തില്‍ ക്ലച്ചു പിടിക്കാത്തതിന്റെ മനോവ്യഥ തീര്‍ക്കാന്‍ നൂന്‍ ഷോകള്‍ വിടാതെ കാണുകയും ഒരു തുണ്ട് പോലുമില്ലെന്ന നിരാശയോടെ തിരിച്ചെത്തി നല്ല പടങ്ങള്‍ ഇറക്കാത്ത സംവിധായകരോടുള്ള പ്രതിഷേധംഉദ്ഘോഷിച്ച് മലയാള സിനിമയുടെ പ്രതിസന്ധിയെക്കുറിച്ചുള്ളഗീര്‍വാണപ്രസംഗങ്ങള്‍ നടത്തുകയും ചെയ്യുന്നവരായിരുന്നു രണ്ടു പേരും. ഇന്ന് ഏറെ രോഗികളുള്ള തിരക്കുള്ള ഡോക്ടര്മാരായത് കൊണ്ട് അവരുടെ പേര് പറയാന്‍നിര്‍വാഹമില്ല...വേണമെങ്കില്‍ പാച്ചുവും കോവാലനും എന്ന് വിളിക്കാം.
ഇങ്ങനെയൊക്കെ ആണെങ്കിലും രണ്ടു പേര്‍ക്കും ഒരു പ്രശ്നമുണ്ട്. നേരത്തെ പറഞ്ഞ പ്രസംഗമൊക്കെ ഞങ്ങള്‍ ചില അടുത്ത സുഹൃത്തുക്കളോട് മാത്രമേ ഉള്ളൂ. കാരണം രണ്ടു പേരും സ്വന്തം പ്രതിച്ഛായക്ക് പരിധിയില്‍ കവിഞ്ഞ പ്രാധാന്യംകല്‍പ്പിക്കുന്നവരായിരുന്നു... പ്രത്യേകിച്ചും കോളേജിലെ തരുണീമണികളുടെ മുന്നില്‍. തങ്ങളുടെ വീരകൃത്യങ്ങളൊന്നും പെമ്പിള്ളേര്‍ അറിയരുതെന്ന് രണ്ടു പേര്‍ക്കും വലിയ നിര്‍ബന്ധമാണ്. പക്ഷെ ഏതെങ്കിലും പെമ്പിള്ളേര്‍ മുന്നില്‍ വന്നു പെട്ടാല്‍ അവര്‍ എല്ലാം മറന്നു ഒലിപ്പിക്കാന്‍ തുടങ്ങുകയും ചെയ്യും. അഞ്ചു മിനിട്ട് തികച്ചു കത്തി വെക്കുമ്പോള്‍ തന്നെ പ്രതിച്ഛായഎത്തെണ്ടിടത്തെത്തിയിട്ടുണ്ടാകും.
പെമ്പിള്ളേരെ കണ്ടാല്‍ പരിസരം മറക്കുന്ന സ്വഭാവം ഏറ്റവും വലിയ പാരയായത് ഒരു സിനിമായാത്രയില്‍ തന്നെയായിരുന്നു. നമ്മുടെ നായകന്മാര്‍ കോഴിക്കോട് നഗരത്തിലെ തീയറ്ററില്‍ ക്യൂ നില്ക്കുകയാണ്. (ബ്ലൂഡയമണ്ടോ കൊറോണെഷനോ എന്നോര്മ്മയില്ല, പോയത് ഞാനല്ലല്ലോ). പടമേതെന്നോ? സാക്ഷാല്‍ കാമസൂത്ര! ഗംഭീര തിരക്കായത് കൊണ്ട് റോഡിലായിരുന്നു ക്യൂ. രണ്ടുപേരും വളരെ വിദഗ്ധമായി മുഖം മതിലിനു നേരെ തിരിച്ചു നില്‍ക്കുകയാണ്. ഒരേ നില്പ്പില്‍ നിന്ന് കാലു കഴച്ചപ്പോള്‍ പാച്ചു ഒന്ന് അനങ്ങി. അറിയാതെ റോഡിലേക്കൊന്നു കണ്ണ് പോയപ്പോഴാണ് ആ കാഴ്ച കണ്ടത്... തന്റെ വീക്നെസ് ആയ മൂന്നു ജൂനിയര്‍പെമ്പിള്ളേരുണ്ട് നടന്നു വരുന്നു.(തെറ്റിദ്ധരിക്കണ്ട, ഒന്നെങ്കിലുംകൊളുത്തിയാലോ എന്ന് കരുതി മൂന്നു പേര്ക്കും കക്ഷി ചൂണ്ട ഇട്ടു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന സമയമായിരുന്നു.) കണ്ട പാതി, കാണാത്ത പാതി മൂപ്പരുണ്ട് കൈ പൊക്കി ഒറ്റ അലര്ച്ച ... "ഹായ്". കൊച്ചുങ്ങള്‍ തിരിച്ചു "ഹായ്" പറഞ്ഞ ശേഷമാണ് മുകളിലെ പോസ്ട്ടറിലേക്ക് നോക്കിയത്. "ഹായ്" "അയ്യേ" ആയി മാറാന്‍അധികം സമയമെടുത്തില്ല. മൂന്നു പേരും പെട്ടെന്ന് ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു.
അതോടെ പ്രതിച്ഛായ തകര്ന്ന രണ്ടു പേരും വീണ്ടും ട്രാക്കില്‍ കയറിയത് അടുത്ത ജൂനിയര്‍ ബാച് വന്നതോടെയാണ്. വീണ്ടും പഞ്ചാരയും ചൂണ്ടയുമായി രണ്ടു പേരുംകറങ്ങിത്തുടങ്ങിയപ്പോളാണ് മലയാളസിനിമയുടെ ചരിത്രം തന്നെ തിരുത്തിയെഴുതിയ ആ ചിത്രം റിലീസ്‌ ചെയ്യുന്നത്... "കിന്നാരത്തുമ്പികള്‍". പിന്നീട് രണ്ടു മൂന്നു വര്‍ഷത്തേക്ക് ഒരു പാട് ബി-സി ക്ലാസ്‌ തീയറ്റെറുകളെ പ്രതിസന്ധിയില്‍ നിന്ന് കരകയറ്റിയതരംഗത്തിന് നാന്ദി കുറിച്ച ഷക്കീലചിത്രം. പടത്തെ കുറിച്ച് കേട്ട് പാച്ചുവും കോവാലനും സന്തോഷത്താല്‍ മതിമറന്ന് എപ്പോള്‍ പോകണം എന്ന് പ്ലാന്‍ ചെയ്യാന്‍ തുടങ്ങി. എന്തായാലും ടൌണിലെ തീയറ്ററില്‍ പോകേണ്ടെന്നു "കാമസൂത്ര" അനുഭവം കൊണ്ട് തന്നെ രണ്ടു പേരും ഉറപ്പിച്ചിരുന്നു. അത് കൊണ്ട് ഇത്തരം പടങ്ങള്ക്ക്പ്രശസ്തമായ എലത്തൂര്‍ രാജീവില്‍ പോകാമെന്നുറപ്പിച്ചു. ആരും കാണാതിരിക്കാന്‍ സെക്കന്റ് ഷോക്ക് പോകാനായിരുന്നു തീരുമാനം. അവസാനത്തെ സിറ്റി ബസ്സില്‍ കയറിയപ്പോള്‍ പാച്ചുവിന്റെ ബുദ്ധി പ്രവര്‍ത്തിച്ചു. "എടാ, എലതൂര്‍ക്കു  ടിക്കറ്റെടുത്താല്‍ ആളുകള്‍ സംശയിക്കും. നമുക്ക് തൊട്ടിപ്പുറത്തെ സ്റ്റോപ്പില്‍ ഇറങ്ങി നടക്കാം." കോവാലന്‍ സമ്മതിച്ചു. എലതൂര്‍ക്കു പോകുന്നവരെല്ലാം രാജീവിലേക്കല്ലെന്നു കക്ഷിക്ക് പെട്ടെന്ന് കത്തിയില്ല. വീണ്ടും ഒരു സംശയം. രാജീവിന്റെ സ്റ്റോപ്പ്‌ ഏതാണ്? രണ്ടുപേരുംആദ്യമായിട്ടായിരുന്നു ആ വഴിക്ക്. അവസാനം രണ്ടും കല്പ്പിച്ചു കോവാലന്‍ കണ്ടക്ടരോട് പറഞ്ഞു..."ചേട്ടാ, രാജീവിന്റെ മുന്‍പത്തെ സ്റ്റോപ്പ്‌ എത്തിയാല്‍ പറയണേ". പാച്ചു ഉടനെ നിഷ്കളങ്കമായി കൂട്ടിച്ചേര്ത്തു ..."ഞങ്ങള്‍ രാജീവിലേക്കല്ല കേട്ടോ...".കണ്ടക്ടര്‍ ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ തലകുലുക്കി. 
സ്റ്റോപ്പ്‌ എത്തിയപ്പോള്‍ കണ്ടക്ടര്‍ ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു..."ആ രാജീവിന്റെ മുന്‍പത്തെ സ്റോപ്പ് ചോദിച്ചവര്‍ ഇറങ്ങിക്കോ". എല്ലാവരും നോക്കുന്നതിനിടെ രണ്ടു പേരും പെട്ടെന്ന് ചാടിയിറങ്ങി. ഉടനെയുണ്ട്‌ കണ്ടക്ടര്‍ ചേട്ടന്റെ അടുത്ത ഡയലോഗ്... "പെട്ടെന്ന് നടന്നോ... ടിക്കറ്റ് തീരും". ബസ്സില്‍ നിന്നും കൂട്ടച്ചിരി മുഴങ്ങി. കുറച്ചു നടന്നിട്ടും തീയേറ്റര്‍ കാണാഞ്ഞപ്പോള്‍ രണ്ടും കല്പ്പിച്ചു ആരോടെങ്കിലും വഴി ചോദിക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചു രണ്ടു പേരും. ഒരു കടയില്‍ നിന്നും സാധനം വാങ്ങി റോഡരികില്‍ നിര്ത്തിയിട്ട കാറിനരികിലേക്ക് നടന്നു വരുന്ന പയ്യനോട് പാച്ചുവഴി ചോദിച്ചു. മറുപടി കേട്ട് പെട്ടെന്ന് നടന്നു തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് കോവാലന്‍ കണ്ടത്... കാറിന്റെ സൈഡ് സീറ്റില്‍ തങ്ങളെ തന്നെ നോക്കിക്കൊണ്ട് ഇരിക്കുന്നു രണ്ടു പേര്ക്കും തിരിച്ചും തികച്ചും സുപരിചിതനായ സര്‍ജറി സാര്‍!!!
http://rkdrtirur.blogspot.com/
Author

ഡോ.ആര്‍ .കെ.തിരൂര്‍ II Dr.R.K.Tirur

മലയാളസാഹിത്യവും സിനിമയും പിന്നെ ചുവപ്പുനിറമുള്ള കൊടിയും ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന ഒരു ഹോമിയോപ്പതി ഡോക്ടര്‍. മലപ്പുറം ജില്ലയിലെ തിരൂര്‍ ആണ് സ്വദേശം. Spread the Love Black_Twitter_Bird

Follow Me on facebook!

ഞാന്‍ വാങ്ങിയ നാനോ

നാനോ കാറിന്റെ സവിശേഷതകള്‍ വര്‍ണ്ണിക്കാനാണ്   ഞാന്‍ ഒരുമ്പെടുന്നത് എന്ന് നിങ്ങള്‍ക്ക്  ഒരു വിചാരം ഉണ്ടെങ്കില്‍ അത് ആദ്യമേ തന്നെ മാറ്റിയേര്  .
പ്രത്യക്ഷത്തില്‍ അങ്ങനെ തോന്നുമെങ്കിലും , ഞാന്‍ പറയാന്‍ തുടങ്ങുന്നത് നമ്മുടെ നാട്ടുകാരുടെ ഒരു സ്വഭാവത്തെ  പറ്റിയാണ് .
" ഒരു ലക്ഷത്തിന്റെ കാര്‍ " എന്നാ പരസ്യ വിളംബരം കേട്ടിട്ടാണ് ഒരു വിധം എല്ലാ ഇടത്തരക്കാരെയും പോലെ എന്റെ പിതാശ്രീയും നാനോ ബുക്ക് ചെയ്തത് . ബുക്ക് ചെയ്തത് മുതല്‍ പലരും അടുത്ത് വന്നു അതിന്റെ പോരായ്യമകളെ കുറിച്ചു വാതോരാതെ ഞങ്ങളോട് പറഞ്ഞു . എന്നാല്‍ ഇതൊന്നും കേട്ടിട്ട് അച്ഛനോ ഞാനോ വലിയ കാര്യമായിട്ടെടുത്തില്ല ( അമ്മയും ചേച്ചിയും അങ്ങനെ തന്നെ ).
കാറ് വന്നു , കാറ് കാണാന്‍ കുറെ അഭ്യുദയകാംഷികളും വന്നു . കാറ് അടിമുടി നോക്കി അവര്‍ മൊഴിഞ്ഞു "അകത്തു നല്ല സ്ഥലമുണ്ടല്ലിയോ ? , നല്ല ഉയരവുമുണ്ട് , മൈലേജു ഇരുപതിന് പുറത്തുണ്ട് "
പിന്നെ അല്പം പരിഹാസച്ചിരിയോടെ കൂട്ടിച്ചേര്‍ത്തു" ആപ്പേടെ എഞ്ചിനാ , ആട്ടോയുടെ ശബ്ദവും " എല്ലാ അഭ്യുദയകാംഷികളും ഇത് പറയുമ്പോള്‍ നാനോയേക്കുറിച്ചു എല്ലാം അറിയാവുന്നവരെ പോലെ വാചാലനവുന്നത് ഞാന്‍ കണ്ടു .

റോഡിലുടെ ഞങ്ങള്‍ നാനോയില്‍ കുടുംബസമേതം ഇങ്ങനെ യാത്ര പോകുമ്പോള്‍ ചില വഴിപോക്കര്‍ : " ദേണ്ടഡാ ഒരു ലക്ഷത്തിന്റെ കാറ് പോണു "
 കേള്‍ക്കുമ്പോ ചൊറിഞ്ഞു വരും , അതിന്റെ വീലുകള്‍ റോഡില്‍ മുട്ടിയപ്പോള്‍ തന്നെയായി രണ്ടു . എന്നിട്ടാ  ഇവനൊക്കെ പറയുന്നത് " ഒരു ലച്ചത്തിന്റെ കാറാന്നു" .
സ്ഥിതിഗതികള്‍ ഇതുപോലെ തന്നെ ഒരു ഒന്നരമാസത്തോളം കടന്നു പോയി .

ആയിടയ്ക്കാണ് , ഒരു ദൈവദൂതനെ പോലെ ഞങ്ങളുടെ ഭാഗത്തെ ഏറ്റവും വലിയ പണക്കാരനും , ഏക ബാറുടമയും, അതിലുപരി കുറയധികം വാഹനങ്ങള്‍ കൈവശം ഉള്ള പ്രമാണി . ഇപ്പറഞ്ഞ നാനോയെടുത്ത് . തുടര്‍ന്നരങ്ങേറിയ ഒരു സംഭവം താഴെ വിവരിക്കുന്നു .
--------------------------------------------------------------------------------------

വേലായുധന്‍ കുട്ടി ചേട്ടന്റെ ചായക്കടയിലെ വൈകുന്നേരത്തെ ചായയും കടിയും ഞാന്‍ ഒരിക്കലും ഒഴിവാക്കാറില്ല . അന്നും അതുപോലെ ഒരു ബോണ്ടയും ചായയുമായി ഞാന്‍ കൈയാംകളി നടത്തുന്ന സമയം .
"അല്ല ചേട്ടാ അറിഞ്ഞില്ലേ നമ്മുടെ ജോസഫ്  അച്ചായന്‍ നാനോയെടുത്തെന്നു " വന്ന പാടെ രാഘവന്‍ വേലായുധന്‍ കുട്ടി ചേട്ടനോട് പറഞ്ഞു .
" നേരാണോടെ  നീ പറഞ്ഞത് " വേലായുധന്‍ കുട്ടി ചേട്ടന്‍ ഒരു കട്ടന്‍ ചായ അയാള്‍ക്ക്‌ നേരെ നീട്ടിക്കൊണ്ടു ചോദിച്ചു 
" അല്ല കള്ളം , മുന്നില്‍ ആ മൂത്ത ചെറുക്കനേം വച്ചു അച്ചായന്‍ പോണത് ഞാന്‍ ഈ രണ്ടു കണ്ണുകൊണ്ട് കണ്ടതാ . വര്‍ഗ്ഗിസ്സേട്ടന്‍  ഇത് പറഞ്ഞപ്പോള്‍ ഞാന്‍ അയ്യട എന്നായിപ്പോയി " ഇത് കേട്ട് ബാര്‍ബര്‍ രമേശേട്ടന്‍ മൂക്കത്ത് വിരല്‍ വച്ചു ." വല്ല അബദ്ധവും പറ്റിയതാണോ "
" എങ്ങനെ അബദ്ധം പറ്റാനാ എന്റെ അപ്പന്‍ ജനിക്കുന്നതിനു  മുമ്പേ അവിടെ വാഹനങ്ങളുണ്ട് . പിന്നെ അബദ്ധം പറ്റുവോ ?" ഇത്രയും പറഞ്ഞിട്ട് എന്നോടായി തുടര്‍ന്ന് " ഞാന്‍ അന്നേ പറഞ്ഞില്ലേ നാനോ കൊള്ളാമെന്നു .
"പഭ് " വേലായുധന്‍കുട്ടി ചേട്ടന്‍ രാഘവന്റെ മുഖമടച്ചോന്നാട്ടി
" നിന്റെ അപ്പന്‍ ജനിക്കും മുമ്പേ അവിടെ പട്ടിയുണ്ടായിരുന്നു " രാഘവന്‍ ഇരുന്നിടത്തു നിന്നും ചാടിയെഴുന്നേറ്റു അമ്പരപ്പോടെ വേലായുധന്‍കുട്ടി ചേട്ടനെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി നിന്നു .
" എന്റെ കുഞ്ഞേ നിങ്ങള് നാനോ വാങ്ങിയപ്പോ ഈ വിവരദോഷി പറഞ്ഞത് എന്താണെന്ന് അറിയാമോ ?" വേലായുധന്‍കുട്ടി ചേട്ടന്‍ എന്നോട് ചോദിച്ചു .
" നാനോയിക്ക് ആപ്പേടെ എഞ്ചിനാ , അതിലും ഭേദം ഒരു ആപ്പേ മേടിക്കുന്നതാ  ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും വാഴക്കൊലയും ചേനയുമൊക്കെ ചന്തേ കൊണ്ടുപോയി വിക്കാല്ലോന്നു "
രാഘവന്‍ ഒരു ചമ്മലോടെ എന്നെ നോക്കി
"അല്ല പിന്നെ ഒരു പണിയും ചെയ്യാതെ ഇവിടക്കുടെ തേരാപ്പാര നടക്കുന്ന ഇവനൊക്കെ വാഴക്കൊലയും ചേനയും ചന്തയില്‍ കൊടുക്കണം പോലും , എന്തുവാടാ നിന്റെ വീട്ടില്‍ തന്നെ വാഴക്കൊലയും ചേനയും ഉണ്ടാവുമോ ? " ഒറ്റയിറക്കിനു ചൂട് ചായയും കുടിച്ചു പറ്റു പുസ്തകത്തില്‍ എഴുതി വച്ചു രാഘവന്‍ ഇറങ്ങി നടന്നു .

" രാഘവോ , നീ നാനോ വാങ്ങാന്‍ പോകുവാന്നു കേട്ട് ഒള്ളതാ " എതിരെ വന്ന പിള്ള ചേട്ടന്‍ ചോദിച്ചു
" ഇല്ല പിള്ള കൊച്ചാട്ടാ , അവന്‍ ആപ്പേ മേടിക്കാന്‍ പോകുവാ . വാഴക്കൊലേം ചേനേം ചന്തേ കൊണ്ട് പോണമെന്ന് "രമേശേട്ടന്‍ ഇത് പറയുമ്പോള്‍ കടയിലിരുന്ന എല്ലാവരും പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ഒരു സ്വരത്തില്‍ വിളിച്ചു "ആപ്പേ.....പൂയി.."

വാര്‍ത്ത : ഡ്രൈവിംഗ് പരിശിലത്തിനിടെ ഞാന്‍ ഇഷ്ടികപ്പുറത്ത് കയറ്റി , സാമാന്യം നല്ലൊരു ചളുക്ക്‌ പുതിയ വണ്ടിക്കു നല്‍കിയിട്ടുണ്ട് .
കമന്റു  :എന്തായാലെന്താ ചങ്കരന്‍ പിന്നേം തെങ്ങേല്‍ തന്നെ

http://www.dpkv.in/2011/01/blog-post_09.html

Author

ഡി.പി.കെ

വെറുതെ ചൊറിയും കുത്തിയിരിക്കും , അത് കണ്ടു നാട്ടുകാര്‍ വല്ലതും പറഞ്ഞാലോ എന്ന ഭയം കാരണം എന്തേലും എഴുതും Spread the Love Black_Twitter_Bird

Follow Me on Twitter !

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
facebook അംഗത്വം ഉള്ളവര്‍ക്ക് "Add a comment" ക്ലിക്ക് ചെയ്തു അഭിപ്രായം രേഖപ്പെടുത്താം ... താഴെ